Muszę się z tym zgodzić. Robiąc zdjęcia lustrzanką, potrzebuję większej ilości czasu na obróbkę. W telefonie dzieje się to znacznie szybciej i to pozwala mi na, jak to nazwałaś, bycie w ciągłym obiegu fotograficznym. Co do wartości – ciężko jest to wyważyć. Tak naprawdę podpinam tu wcześniej wspomniany moment i rozwinięte wokół niego kwestie. Zdarza się tak, że ludzie oglądający moje zdjęcia mają problem z określeniem, czym robione było dane ujęcie. Skupiam się na obróbce. Mam ogromną słabość do czarno-białych kadrów. Wiem, czasami wygląda to smutno, wręcz depresyjnie. Dla mnie mają one swój urok, jest w nich więcej charakteru i wyrazu, łatwiej jest mi je obrobić i utożsamić się z nim. Zarówno zdjęcia mobilne, jak i te wykonane za pomocą lustrzanki mają dla mnie taką samą wartość.

Kwestię pamiętnika „Ruda fotografuje” już dotknęłyśmy, mimo to, chciałabym, abyś ją rozwinęła. Co przekazujesz innym swoim projektem? Bo, to co sama z niego masz z fotografowania już wiemy. Wiemy co skłania Cię do chwytania kadru. Co Twoje kadry dają jego odbiorcom?

Dobre pytanie i do tego trudne. Poczułam się teraz jak na egzaminie tydzień temu. Siedzę i przytakuję, a jak przychodzi czas na odpowiedź to milczę. Ale… Tak, chyba już wiem. Ja im przekazuję to, jak oni w codziennym życiu funkcjonują. Jak ktoś z boku podpatruje jak zachowują się w komunikacji miejskiej, na chodnikach, jakie emocje nimi rządzą w danym momencie. Myślę, że pokazanie ludzi w tej „miejskiej dżungli” jest dobre i trafne. Przekazuję ludziom perspektywę patrzenia na nich z mojej perspektywy. Jak pędzą, zajęci są swoimi sprawami. Chcę, aby moje zdjęcia zatrzymywały ten moment na dłużej.

Jeżeli pozwolisz, wrzucę tu moją interpretację. Wydaje mi się, że może ona wpasować się w Twoją myśl i nieco ją uporządkować. Codzienne życie, gonitwa, bieg na autobus, tramwaj, załatwianie spraw na mieście, spotkania. Czy zgodzisz się z myślą, że uchwycenie chwili i drugiego człowieka ze swojej perspektywy, będzie mu pokazywało co ominął, czego nie zauważył? Być może będzie to zachód słońca, ciekawy układ ludzi w tramwaju. Moment, który mógł przeoczyć, a nad którą będzie mógł zastanowić się dłużej spoglądając na twoje zdjęcia. Skłoni to do refleksji…

… zatrzymać się na chwilę, bo nie oszukujmy się, życie jest krótkie i wszystko szybko ucieka. No właśnie – co daje mi fotografia? Pozwala się zatrzymać, dostrzec coś wyjątkowego w codzienności, a nie biec na tramwaj. Mogę poczekać na kolejny, przemyśleć zdarzenie, które dostrzegłam, znaleźć w nim inspirację.

Inspiracja! Słowo klucz kolejnego pytania. Co, oprócz chęci złapania chwili ulotnej inspiruje Cię i skłania do aktywności fotograficznej?

Co mnie inspiruje dodatkowo? Bardzo pomaga mi przeglądanie prac innych z zakresu fotografii mobilnej. Ich spojrzenie, czy mają poczucie szybciej reakcji na chwilę, czy są to ujęcia planowane. Inspiruje mnie również sposób obróbki tych ujęć, można zaczerpnąć świeże spojrzenie na temat. Obrabiając własne zdjęcia staram się gonić motywy spotkane w galeriach innych fotografów, dodając charakter rudej. Inspiracją jest też muzyka. Podczas słuchania ulubionych utworów zdarza mi się „zobaczyć” jakiś kadr, jakimś motyw, coś co mogłoby się wydarzyć i jak mogłabym to ująć, aby złapać klimat. Nie powielam kadrów spotkanych gdzieś w Internecie, natomiast bardzo lubię fotografować miejsca, w których były robione, zawrzeć w nich własną interpretacje, pokazać moimi oczami. Ostatnio – otwarcie Dworca Fabrycznego w Łodzi, gdzie było mnóstwo interpretacji tego obiektu. Ja starałam się iść w te same miejsca i brać je pod własną nutę. Cieszę się, że mogę pokazać swoje „wypociny” na różnych grupach, gdzie stykają się one z opiniami zarówno tymi pozytywnymi, co nakręca mnie do działania, jak i tymi negatywnymi.

Negatywne opinie – krytyka. Jak ją trawisz? Oczywiście mam na myśli krytykę przez wielkie „K”, nie hejt.

Krytyka bardzo dużo mi daje, ponieważ dzięki niej staję się świadoma swoich błędów. Przez to wiem, w którym kierunku iść, aby sięgać wyższego poziomu. Na etapie chwytania chwili, obróbki z poziomu telefonu zdarza mi się ominąć jakiś element, który może psuć całą kompozycję. Jesteśmy tylko ludźmi, mamy prawo popełniać błędy. Te wytknięte w odpowiedni sposób stają się motywacją. Krytyka naprawdę daje mi dużo, teraz już się nie nie zadręczam jak kiedyś. Jeszcze parę lat temu byłam osobą, która bardzo przejmowała się jakimikolwiek uwagami kierowanymi w coś, co robię.

Ty, łapiąc kogoś i pokazując mu chwilę, której mógł nie dostrzec stajesz w podobnej pozycji, co osoba, która krytykując Twoje fotografie, wskazuje na elementy, których być może nie udało się dopracować, bądź które zwyczajnie ominęłaś.

Dokładnie tak!

Nawiążę do pytania z listy, do którego co prawda (jak to się kilka razy wcześniej stało) nawiązałyśmy w naszej rozmowie, ale uważam, że warto poświecić mu jeszcze chwilę. Mianowicie - co powiedziałabyś sobie sprzed kilku lat, jak zaczęłaś przygodę z fotografią? Wspomniałaś o przejmowaniu się krytyką, choć wydaje mi się, że w większości przypadków nie była to krytyka w czystej postaci, a mieszana z hejtem… Czy uważasz, że zwróciłabyś uwagę głównie na tą kwestię, czy byłoby to coś innego?

Ciężko jest mi to określić. Moja „kariera” fotograficzna była bardzo burzliwa. Z resztą pamiętasz – na przełomie gimnazjum/ liceum wciągnęłam się w fotografię. Później wraz z wyjazdem na studia fotografia spadła na dalszy plan. Dopiero od niedawna znowu fotografia wróciła do codziennego obiegu. Tym razem bardziej na poważnie. Nawiążę do tego, co powiedziałabym sobie właśnie z przełomu gimnazjum/liceum. Krytyka – nie ma sensu się nią przejmować, tym bardziej, gdy nie jest ona podparta merytorycznymi argumentami. Skoro ktoś o Tobie mówi, to znaczy, że słychać o Tobie, że to co robisz może kogoś interesować. Co więcej? Kurde, ruda! Czemu zrobiłaś przerwę? Ale studia pochłonęły mnie, było to nowe wyzwanie przyjęte na klatę, z którym trzeba było się zmierzyć. Nowe otoczenie, nowi ludzie… Potrzebowałam czasu, żeby zaaklimatyzować się. Super, że fotografia wróciła do mnie i to w zupełnie innej odsłonie, niż poprzednio. Ta nowa odsłona podoba mi się bardziej. Czasami patrząc na stare zdjęcia nie rozumiem, jak mogłam postrzegać je jako dobre, najlepsze, warte wyróżnienia. Teraz patrzę trochę inaczej, uważam – dojrzalej.

Czyli chcesz powiedzieć, teraz z perspektywy czasu, że ta przerwa była dobra czy zaszkodziła?

Trochę tego i tego. Przez ten czas mogłabym nauczyć się więcej, doszlifować warsztat, ale też dużo dała mi ona. Gdybym jej nie miała, nie wpadłabym na fotografię uliczną. Skupiałabym się na portretach, makro, krajobrazach etc. Myślę, że „twórcza” przerwa wyszła mi na dobre.

Czy masz wymarzone miejsce, w którym chciałabyś przejść się na spacer z aparatem? Jeżeli tak to co to za miejsce?

No… Dzisiaj już przecież byłyśmy nad morzem. Ten punkt mogę z listy odhaczyć. Pewnie jeszcze kilka razy odwiedzę je z aparatem. Ale myślę, że drugie miejsce to góry i Giewont, do którego miałam trzy podejścia i za każdym razem warunki okazywały się niesprzyjające. Irytuje mnie to okropnie. Widok gór to odskocznia, spokój i moja chwila na refleksje, oddech.

Okazuje się, że mimo zamiłowania do fotografii ulicznej, ruchu i zgiełku miasta, wymarzonym miejscem na spacer z aparatem jest miejsce spokojne, gdzie możesz odpocząć na chwilę od miejskiej dżungli. To ciekawe.

Zdecydowanie tak. Dżunglę mam na co dzień. Czas w górach byłby tą wspomnianą chwilą z muzyką, czy nawet przerwą od fotografii, z tym, że tu mamy boskie efekty wizualne. Miejsce na wyciszenie.