Jedna chwila potrafi Cię skłonić do zmiany zdania, do odnalezienia w sobie odwagi. Nie rozumiem dlaczego i jak się to stało. Dni goniły jak szalone. Przyjeżdżając do Gdańska miałam w głowie setki inspiracji na kadry. Beng, studia, praca, zakupy, odpoczynek, znajomi - no zawsze znalazło się jakieś wytłumaczenie, usprawiedliwienie i wymówka. Aparat trafił do szuflady i nieźle się tam zadomowił.
Przez pewien czas myślałam, że to źle. Druga część mnie mówiła, że tak być musi, że należy odpocząć, odetchnąć, znaleźć w sobie coś, co naprawdę w zdjęciach kręci i czy same w sobie kręcą mnie nadal na tyle, że etykietka ta nigdy się ode mnie nie oderwie.
Z perspektywy roku - podczas którego aparat wpadał w ręce sporadycznie, a kiedy zdarzało mi się o nim totalnie zapomnieć - wiem, że przerwa okazała się być całkiem dobra. Nabiłam kolejny etap, wiem w czym czuję się dobrze i wiem kiedy wychodzę ze strefy komfortu. Chcę stąpać po omacku próbując nowego, eksperymentować i uczyć się.
Na długi czas rozstałam się z aparatem. Nie było nam po drodze, masa innych spraw była do zrobienia, a płyty chodnikowe pozwoliły zapomnieć o ukochanym makroprzerywniku. Dopiero @rudafotografuje przypomniała mi jaką frajdą jest fotospacer. Dwa różne spojrzenia, kilkadziesiąt innych kadrów z tej samej trasy. Zaglądanie w ekran, wymiana zdań, porady i plotki ploteczki to jest coś czego zdecydowanie mi brakowało.
Ja zbliżenia, ona proste architektoniczne kadry. W końcu ruda ogarnia street photography. Nie byłabym sobą, gdybym z aparatem nie ganiała za szczegółami, kwiatkami, krzaczkami, czy idąc tropem k - za kotem. Lubię to i czuję się w tym dobrze. Wbrew moim zamysłom nie potrzeba nam było dwóch godzin - pół godziny z depczącym po piętach deszczem wystarczyło w zupełności. Po kawie i ogrzaniu się napad na ogródek i złapanie kilku kolejnych klatek. Nie spodziewałam się, że da mi to taką frajdę, przerwie ciszę na blogu i zainspiruje do kolejnego działu. Jednak to racja - najlepsze spotyka niespodziewanie :)
